Hmmm..
İnsanlar arasındayken benden daha fazla kopuk hisseden var mıdır onu düşünüyorum. 3 gündür salonda yaşıyorum ve sanırım tam bu akşam kırılma noktama geldim. evde yalnız olabildiğim tek yer banyo ve her gün banyo yapmak bana göre bi şey diil. nereye gidersem gidiym biri karşıma çıkıyo. tam karşımda Barış oturur, babamlar çaprazımda tv izler, ki bu kadar uzun süre aynı odada bulunmak babama da iyi gelmiyo sanırım çünkü onun da kafayı yediğini düşünyorum. eskisinden de fazla en azından...
yalnız kalmam lazım, onu diyorum kısaca
neden şimdiye kadar hala taşınamadık onu da anlamıyorum. habire bi şeyler topluyoruz ama tersine dağınıklık gittikçe artıyo gibi gözüküyo.
bu göçebe hayatını neden ben çekiyorum? en çekemez insan benken hem de.
evde kendime ait bi yer olmaması felaket bi şey. karşımda sürekli her mimiğime yorum yapanların oturması felaket bi şey (evet bilgisayarda bilimum şey izliyorum ve izlerken de yorum yapıyorum, ama bu hep yaptığım bi şey ki ne kadar normal olduğu tartışılır, "normalde" bunları odamda yaptığım için kimsenin dikkatini çekmeyen şeylerden biriydi) gıcır'ın her yere peşimden gelmesi ve odama girmesin diye kapıyı kapayamamk felaket bi şey. kısaca genel olarak bu taşınma olayı felaket bi şey
taşınma kısmı en azından
taşındıktan sonraki izlenimlerim de başka zamana kalıcak bu durumda
sadece bi odam olsun istiyorum. benim olsun. o kadar.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

1 yorum:
SEVİNİN KARDEŞİM SADECE SENİN BAŞINDA DEĞİLMİŞ BU YAŞADIKLARIN. HADİ ÇIK ,ÇIKALIM EVİMİZDEN BREMEN MIZIKACILARI GİBİ BİR EKİP OLUŞTURUP YALNIZLIĞIN KEYFİNİ ÇIKARALIM.
Yorum Gönder