sıkıntılı bunalmışlık halleri

sı-kın-tı insana neler yaptırır diye bi kitap yazmak istiyorum. bugün mesela, okula gittim mi? hayır, proje yaptım mı? hayır? bütün gün bi şey sayılabilecek herhangi bir şey yaptım mı? hayır. sıkılıyo muyum? evet, dünden beri tarih hariç hiç bi şey değişmemesine ramen yine yazmaya gelmem bunun bi göstergesi olabilir mi? evet.

aslında yazıcak bi şeyim de yok. ne diyebilirim ki? döndüğümden (aslında daha da öncesinden) beri kendimi berbat hissediyorum, ki döneli 3 ayı geçti adapte sorunu falan yok yani, zaten nereye adapte oluyosun, bi 3 ay ayrı kaldım diye 20 senedir yaşadığım şehre alışma sorunu çekicek diilim heralde. o zaman durum nedir? hiçbi fikrim yok. evden dışarı çıkmak istemiyorum, ne okul için (ki anlaşılır bi durum) ne arkadaş buluşması için, ne sinema için, hiçbi şey için.

daha önce eve girmeyen bi insanmıydım, diildim, ama bu kadar ev hastası da diildim açıkçası. dışarı çıkmak sanki çok büyük bi eziyet, çok enerji sarfedilmesi gereken bi şey gibi gelir mi, gelir. ama işin salak tarafı, çıkınca kendime geliyorum. diyorum melis sen gerizekalısın kapanıp kalıyosun eve, çıkmışım dışarı ohh soğuk hava kendime getirmiş, istiklali arşınlamışım mutlu olmuşum, hayat bu demişim, evde ne var salak demişim, enerji gelmiş, havadaki kar kokusu beni benden almış vs. tek sorunu, sürekli olmaması, eve girdiğim anda bi yorgunluk, ve patates çuvalı hayat felsefesine dönüş. kısır döngümsü bi şey..

insanlardan da iyice bunaldım artık açıkçası, kimseyi, özellikle Z'leri çekicek halim mecalim isteğim hiçbi şeyim yok. ne olursa olsun ben dinledikçe, dinlenmemeye başlıyorum, birileri için hep orda olmuşsam artık "cepte" gözüyle bakılıyorum, sanki ondan sonra ne yaparlarsa yapsınlar o cepten çıkamazmışım gibi. insanların suyuna gitmekten, panik olanları yatıştırmaktan gına geldi. napalım serinkanlıysam her şeye o kadar çabuk telaşlanmıyosam, o da benim yapımdır, ama bu başkalarınınkiyle hep ben uğraşcam o zaman anlamına mı gelir? bana ne kardeşim, git napıyosan yap, beni rahat bırak.

zaten başıma ne geliyosa hep kendimden başka biri olmaya çalıştığım için geliyo ( ya da bi nevi zorlandığım için diyelim). kızgınsam söylemem, kırgınsam belli etmem, hırgür çıksın istemem, herkesin her şeyine katlanırım... sonra da deliririm! gerçekte hiçbi şeye tahammülüm yok çünkü. bastır bastır bastır, duygusal olarak bücür kaldım sonra tabi. akıtsana dışarı, çıkan çıksın.... ama olmazzzzz, hırgür çıkar! kimse bu hırgür, çok da komik adı var.

yetti!